गोष्ट तुझी अन माझी

 
परिपूर्णतेच्या प्रवासात तुमचा जोडीदार हा तुमचा सच्चा साथीदार असतो. संसाराच्या रोलर कोस्टरचा थरार  तुम्ही सोबत अनुभवता. एकत्रच हेलपांडता, उल्हसित होता. एक डगमगला दुसरा सावरतो. अशानेच तर संसार अर्थपूर्ण होतो. अशी ही  या राजाराणीची गोष्ट, बघा आवडतेय का?
 
 
 
गोष्ट तुझी अन माझी 
नव्हती कधीच दोघांची 
प्रारंभातच घातली 
सांगड ती प्रत्येकाशी !१!
 
राजाराणीचा संसार 
मिळे बिरुद साभार 
दिला घरकुला आकार 
करून सर्वांचा विचार !२!
 
काड्या काड्या जमवून 
छोटे घरटे बांधावे 
टुमदार हवेल्यांची 
आस नच मनी शिवे !३!
 
बदलत्या ह्या ढंगात 
नच रंगलो नवरंगात 
पसरलीही ओसरी 
ओळखूनच पायरी !४!
 
फक्त होती अपेक्षाही 
घ्यावे सर्वांनी समजून 
नको नको हारतुरे 
घ्यावे फक्त सामावून !५!
 
मिळो सावली अशीही 
घनदाट त्या वडाची 
बळ मिळे जिच्याठायी 
उंच घ्याया भरारी ती !६!
 
समजून घेता घेता 
हा सर्व भोवताल 
आपुल्यातच तो चुके 
शब्द, सूर अन ताल !७!
 
प्रत्येकाला देता देता 
'स्पेस ' हवी ती जरूर 
उरे रिक्त पोकळी ती 
उलटता कालांतर !८!
 
भीक मागता प्रेमाची 
होती कास संवादाची 
शर्थ व्यर्थ ती यत्नांची 
नको तृष्णा मृगजळाची !९!
 
नको पुन्हा मन म्हणे 
चकव्यात जाणे येणे 
पंथ आपला धरोनी 
करू पूर्ण मार्गक्रमणे !१०!
 
वारे कानात भरोनी 
नको उधळाया वारू 
ठरवूनी नवी दिशा 
शीड पुन्हा उभी करू !११!
 
गुंफू सुरांचे संकुल 
जोत्यावर उमेदीच्या 
होऊ स्तंभ घेऊ भार 
नव्या साथीने तानांच्या !१२!
 
व्हावा शेवटहा गोड 
अशा दौडे मनोन्मनी 
दे खंबीरही साथ
निरंतर पदोपदी !१३!
  
अर्ध्यावर उरलेली 
करू पूर्ण हि कविता 
करू दोघांच्या गतीने 
प्रवासाची या सांगता !१४!
 
पौर्णिमा ढेरे 
 

 
 
 
 

Comments

Post a Comment

Popular posts from this blog

मेकिंग मोमेंट्स मॅजिकल

Image
  व्हॉट इज मॅजिक? हू इज मॅजिशियन? जादू ही एक हातचलाखी आहे, हे आता लहान  मुलांपासून सगळ्यांना माहित आहे. पोतडीतून चित्रविचित्र, रंगीबेरंगी वस्तू, कधी जिवंत प्राणी बाहेर काढणारे जादूगार तर आता लहान मुलेच बनू लागली आहेत. पण जादू आणि जादूगार याबद्दलची क्रेझ काही कमी होत नाही. का बरं? जादू हा एक कम्प्लीट ड्रामा आहे, नाही का? जादुई पोतडीतून आता काय निघेल ही उत्कंठा टिकवण्याची कला, त्या एकाच act( कृती)भोवती  खिळवून ठेवण्याची हातचलाखी आणि अपेक्षेपेक्षा  वेगळीच गोष्ट बाहेर काढून चेहऱ्यावरील मिरॅक्युलस (विस्मयकारक) हावभावाने माणसाला आश्चर्यचकित करण्याची अदा!  हो पण आश्चर्यचकित करणे म्हणजे मानसिक धक्का देणे नाही हो. बरेच जण सरप्राईज देण्याच्या नादात समोरच्या व्यक्तीच्या भावना, मानसिकता यांचा विचार करीत नाहीत. त्यामुळे ते सरप्राईज स्वीकारताना माणसाची मानसिक दमछाक होते. किंवा कित्येकदा त्या धक्क्यातून ती व्यक्ती बाहेरच येऊ शकत नाही. सरप्राईज मिळालेला क्षण हा मॅजिकल असणे अपेक्षित असते. जादुई क्षण ज्याचे विस्मरण आयुष्यात कधीच होऊ शकत नाही. An unforgettable memory. And the sum ...
Read more

Perfectly imperfect?

Image
In the world of advertising, we often come across one word again and again—Perfect! Perfect fit for clothes, perfect taste of tea, or a perfect blend of coffee. In photography too—perfect click, perfect pose, perfect smile, perfect lighting, perfect angle, etc., etc., are overrated. To capture a single “perfect” photograph of a baby, photographers spend hours calming and relaxing the baby, trying to get that exact mood. But in reality, a messy lunch where a baby spreads food all over—his face expressing the entire menu along with all its colours—is a far more mesmerising sight, isn’t it? My friend is not racist, but after undergoing a caesarean section, when she first saw her baby, her immediate reaction was, “Hey! Is it mine? It’s black?” That perfect cinematic cry, tears glistening in the parents’ eyes, and a satisfied smile—none of that was captured. Yet the memory was perfect, because till date it brings laughter to the entire family, including her daughter. We glorify so many situ...
Read more

दृष्टिकोन

Image
पुन्हा ब्लॉगवर भेटून खूप छान वाटतंय. तुमच्या कंमेंट्स, प्रतिसादामुळे प्रोत्साहनही मिळतंय. अशीच ब्लॉगला भेट देत राहा.  प्रत्येकात दोन 'मी' दडलेले असतात. हे दोन 'मी' मला काल अचानक कवितेत भेटले. तुम्हाला कोणता 'मी' रुचतोय सांगा मला. 😊  चतकोरच तो चंद्र होता,  चतकोरच चांदणे ही होते.  जगण्याचे हे माझे सारे आयामही चतकोरच होते.  काठावरती डोहाच्या या पाय बुडवुनी बसलो होतो; खोलीच्या अनुमानाकरिता अंदाजही ना सुचले होते.  मिरवणुकीच्या ताशांवरती  जरी कसनुसे डोलत होतो; मुक्त उधळूनी भीड तरी मन ताल धराया कचरत होते.  सळसळणारे वारे जरी हे  पिसे फुलवुनी सुचवित होते; साथ घेऊनी त्याच्या उडण्या पंख तरी ना धजवत होते.  वळणावरच्या शिखरावरचा  झरा खळाळूनी  खुणवीत होता.  स्क्रोलिंगवाल्या रिळातुनि तेव्हा  कारंजे मज हसले होते. दृष्टिकोन 2 चतकोरच तो चंद्र होता  चतकोरच चांदणे ही होते, तरीही धुंदित मनावरी या  गारुड काही औरच होते.  काठावरूनी डोहाच्या ना पाय बुडवूनी विचार केला.  सूर मारुनी तळ गाठाया खोल श्वास आसुसले होते.  वरात...
Read more