Idol

 


आपला  आवडता खेळाडू जेव्हा रिटायर्ड होतो, आपल्या मनाला चटका बसतो!

खेळाडू आपले idol, आपले निरागस  क्रश असतात. लहानपणी,  मोठे होऊन त्यांच्याप्रमाणे खेळणे, वागणे, बोलणे  हे आपले  स्वप्न असते. तो/ ती  चुकला/ली की, "अरे! मी   खेळेन तेव्हा असे खेळेन!"; असे प्लान्स आपण बनवतो. हळूहळू त्यांच्या खेळाबरोबर आपणही मोठे होतो.

आता  खेळाडू आपल्या वयाचे असतात. पेपर मधील आर्मी, नेव्ही सिलेक्शनच्या जाहिराती आपल्याला खुणावत असतात. जग मुठीत आहे! बस, मी हात पुढे करण्याचा अवकाश! अशा तोऱ्यात आपण मिरवत असतो.

हा काळ देखील सरतो. हळूहळू नेव्ही, एअरफॉर्स सिलेक्शनच्या  जाहिरातींपुढे आपली वये निघून जातात. आपल्या त्या आवडत्या खेळाडूला  त्याचा फॉर्म मिळत नसतो. त्याच्या निवृत्तीबाबत वावड्या उठत असतात. त्याच्या फिटनेस वर चर्चा होऊ लागते. का कुणास ठाऊक, आपल्या  वर्मी लागते.  नकळत आपणच आरसा बघू लागतो. जसा  तो खेळाडू  फॉर्मबद्दल  अन फिटनेसबद्दलच्या  वावड्या धुत्कारतो, तसं आपणही मिशांना पीळ देतो, पोट आत घेत छाताड रूंदावत राहतो. केसांच्या  झूलपांनी  डोक्यावरचे विमानतळ  झाकतो. 

अशातच कधीतरी  मैदानावर दमलेल्या आपल्या Heart throb चे   छायाचित्र आपल्यासमोर येते. त्याच्या टीम मॅनेजमेंटचा आदर्श डोळ्यापुढे ठेवून आपण आपली कामाची सूत्रे चालवलेली असतात. एखाद्या पराभवानंतर त्याने उंचावलेली कामगिरी पाहून आपले मनही उचल खाते. अनिर्णित विषयांचा आपण लीलया फडशा पाडतो.

आणि एक दिवस त्याच्या निवृत्तीची बातमी आपल्या कानावर येऊन धडकते. मग मात्र आपण मनातून ढासळतो. आपल्या चिरतारुण्याच्या  कल्पनांच्या उत्तुंग बुरुजांना खिंडारे पडू लागल्याचे आपल्याला जाणवते. शांत निशब्द होऊन आपण आपल्यालाच analyse करू बघतो. त्याच्या खेळाच्या सुरुवातीपासूनच्या  वृत्तांताबरोबर  आपलाही जीवनपट उलगडून बघतो.

पुन्हा खेळ चालू होतो  आणि आपले समालोचनही!  "छ्या!  हा ना! हा शॉट याला काही जमला नाही. त्यासाठी तोच हवा!आजकालच्या मुलांना अनुभव नाही. उगाच साहस करायला जातात आणि बळी पडतात."  खरे आहे ना?


पौर्णिमा ढेरे 


Comments

Post a Comment

Popular posts from this blog

मेकिंग मोमेंट्स मॅजिकल

Image
  व्हॉट इज मॅजिक? हू इज मॅजिशियन? जादू ही एक हातचलाखी आहे, हे आता लहान  मुलांपासून सगळ्यांना माहित आहे. पोतडीतून चित्रविचित्र, रंगीबेरंगी वस्तू, कधी जिवंत प्राणी बाहेर काढणारे जादूगार तर आता लहान मुलेच बनू लागली आहेत. पण जादू आणि जादूगार याबद्दलची क्रेझ काही कमी होत नाही. का बरं? जादू हा एक कम्प्लीट ड्रामा आहे, नाही का? जादुई पोतडीतून आता काय निघेल ही उत्कंठा टिकवण्याची कला, त्या एकाच act( कृती)भोवती  खिळवून ठेवण्याची हातचलाखी आणि अपेक्षेपेक्षा  वेगळीच गोष्ट बाहेर काढून चेहऱ्यावरील मिरॅक्युलस (विस्मयकारक) हावभावाने माणसाला आश्चर्यचकित करण्याची अदा!  हो पण आश्चर्यचकित करणे म्हणजे मानसिक धक्का देणे नाही हो. बरेच जण सरप्राईज देण्याच्या नादात समोरच्या व्यक्तीच्या भावना, मानसिकता यांचा विचार करीत नाहीत. त्यामुळे ते सरप्राईज स्वीकारताना माणसाची मानसिक दमछाक होते. किंवा कित्येकदा त्या धक्क्यातून ती व्यक्ती बाहेरच येऊ शकत नाही. सरप्राईज मिळालेला क्षण हा मॅजिकल असणे अपेक्षित असते. जादुई क्षण ज्याचे विस्मरण आयुष्यात कधीच होऊ शकत नाही. An unforgettable memory. And the sum ...
Read more

Perfectly imperfect?

Image
In the world of advertising, we often come across one word again and again—Perfect! Perfect fit for clothes, perfect taste of tea, or a perfect blend of coffee. In photography too—perfect click, perfect pose, perfect smile, perfect lighting, perfect angle, etc., etc., are overrated. To capture a single “perfect” photograph of a baby, photographers spend hours calming and relaxing the baby, trying to get that exact mood. But in reality, a messy lunch where a baby spreads food all over—his face expressing the entire menu along with all its colours—is a far more mesmerising sight, isn’t it? My friend is not racist, but after undergoing a caesarean section, when she first saw her baby, her immediate reaction was, “Hey! Is it mine? It’s black?” That perfect cinematic cry, tears glistening in the parents’ eyes, and a satisfied smile—none of that was captured. Yet the memory was perfect, because till date it brings laughter to the entire family, including her daughter. We glorify so many situ...
Read more

दृष्टिकोन

Image
पुन्हा ब्लॉगवर भेटून खूप छान वाटतंय. तुमच्या कंमेंट्स, प्रतिसादामुळे प्रोत्साहनही मिळतंय. अशीच ब्लॉगला भेट देत राहा.  प्रत्येकात दोन 'मी' दडलेले असतात. हे दोन 'मी' मला काल अचानक कवितेत भेटले. तुम्हाला कोणता 'मी' रुचतोय सांगा मला. 😊  चतकोरच तो चंद्र होता,  चतकोरच चांदणे ही होते.  जगण्याचे हे माझे सारे आयामही चतकोरच होते.  काठावरती डोहाच्या या पाय बुडवुनी बसलो होतो; खोलीच्या अनुमानाकरिता अंदाजही ना सुचले होते.  मिरवणुकीच्या ताशांवरती  जरी कसनुसे डोलत होतो; मुक्त उधळूनी भीड तरी मन ताल धराया कचरत होते.  सळसळणारे वारे जरी हे  पिसे फुलवुनी सुचवित होते; साथ घेऊनी त्याच्या उडण्या पंख तरी ना धजवत होते.  वळणावरच्या शिखरावरचा  झरा खळाळूनी  खुणवीत होता.  स्क्रोलिंगवाल्या रिळातुनि तेव्हा  कारंजे मज हसले होते. दृष्टिकोन 2 चतकोरच तो चंद्र होता  चतकोरच चांदणे ही होते, तरीही धुंदित मनावरी या  गारुड काही औरच होते.  काठावरूनी डोहाच्या ना पाय बुडवूनी विचार केला.  सूर मारुनी तळ गाठाया खोल श्वास आसुसले होते.  वरात...
Read more