उंबरा

 


उभा आहेस कित्येक वर्ष 

पावसाचे क्वचित उद्भवणारे  लोट अडवत अन 

धुळीच्या छोट्या मोठ्या वादळात 

पानांची  शिरकावणारी वाट अडवत 


माझी रांगणारी अजाण धाव तू अडविलीस तेव्हा  

आईला केवढा दिलासा मिळाला होता


तेव्हापासूनच निर्धास्त होते सगळे 

मला तुझ्या अस्तित्वाच्या मर्यादेत बांधून 

माझ्या प्रत्येक हुंकाराला  तुझ्या आडोष्याचे बंधन घालत 


तुझ्यावरचं माप ओलांडल्यावर तर त्यावर सोन्याचा मुलामा चढला

अन् मीही नव्या बांधणीच्या घरात 

जेमतेम उरलेल्या तुझ्या अस्तित्वाला 

अधोरेखित करत गेले रांगोळीच्या पट्ट्यांनी


पण तू काही छप्पर नाहीस कोसळणाऱ्या धारा अडविणारे

किव्वा भक्कम भिंतही नाहीस सोसाट्याच्या वारा थोपविणारी


मी धुडकावले  तुझे  अस्तित्व 

माझ्याभोवती लक्ष्मणरेषा खेचल्याची आव आणणारे 

माझ्याच  रुंदावणाऱ्या पंखांना छाटू बघणारे


पण ओलांडून तुला बाहेर पडणे हा तर फक्त पहिला टप्पा होता

प्रत्येक वळणावर माझ्यासाठी नवा उंबरा हजर होता 


अन् लढता लढता अचानक समजलं हा लढा तर निरर्थक होता. 

तुझे माझ्या आयुष्यातील असणे हा एक प्रतीकात्मक आविष्कार होता.


नव्हतेच कधी तुझे संदर्भ माझ्या पोहोचेच्या दिशा ठरवण्यासाठी.

कारण कोणालाच नसतो हक्क दुसऱ्याच्या सीमा रेखण्याचा


तू  फक्त उभा होतास कित्येक वर्ष 

पावसाचे क्वचित उद्भवणारे  लोट अडवत अन 

धुळीच्या छोट्या मोठ्या वादळात 

पानांची  शिरकावणारी वाट अडवत


हेच सांगायला की 

पाटातल्या चुकार पाण्याच्या लोंढ्यासाठी धरणाच्या भिंतीची गरज नसते 

मातीच्या छोट्याश्या बांधानेच थोपविले जातात अनावश्यक प्रवाह 

मातीचा कस जपण्यासाठी, 

अंन डोलणाऱ्या पिकासाठी गरज नसते दगडी भिंतीची

साध्याशा बुजगावण्यानेही थबकते घिरटी पक्ष्यांची.


बस फक्त उठून उभ राहायचं स्वतःसाठी 

पावसाचे क्वचित उद्भवणारे  लोट अडवत अन 

धुळीच्या छोट्या मोठ्या वादळात 

पानांची  शिरकावणारी वाट अडवत

उंबऱ्यासारखं  सतत सावध!


पौर्णिमा ढेरे 

Comments

  1. Anjali23 October 2020 at 18:44

    Very very excellent and touching and explains concept about boundaries in a very new manner 👌👌

    ReplyDelete
  2. Vishram Patil5 November 2021 at 18:13

    छान जाणीव ! मोठे झाल्यावर आणि उंबरठा ओलांडल्यावर कळते की तो आपल्याच मनातील आपल्याला सावरणारा एक आधार असतो !!

    ReplyDelete
  3. Anonymous23 November 2023 at 11:57

    खूपच सुंदर...

    ReplyDelete

Post a Comment

Popular posts from this blog

मेकिंग मोमेंट्स मॅजिकल

Image
  व्हॉट इज मॅजिक? हू इज मॅजिशियन? जादू ही एक हातचलाखी आहे, हे आता लहान  मुलांपासून सगळ्यांना माहित आहे. पोतडीतून चित्रविचित्र, रंगीबेरंगी वस्तू, कधी जिवंत प्राणी बाहेर काढणारे जादूगार तर आता लहान मुलेच बनू लागली आहेत. पण जादू आणि जादूगार याबद्दलची क्रेझ काही कमी होत नाही. का बरं? जादू हा एक कम्प्लीट ड्रामा आहे, नाही का? जादुई पोतडीतून आता काय निघेल ही उत्कंठा टिकवण्याची कला, त्या एकाच act( कृती)भोवती  खिळवून ठेवण्याची हातचलाखी आणि अपेक्षेपेक्षा  वेगळीच गोष्ट बाहेर काढून चेहऱ्यावरील मिरॅक्युलस (विस्मयकारक) हावभावाने माणसाला आश्चर्यचकित करण्याची अदा!  हो पण आश्चर्यचकित करणे म्हणजे मानसिक धक्का देणे नाही हो. बरेच जण सरप्राईज देण्याच्या नादात समोरच्या व्यक्तीच्या भावना, मानसिकता यांचा विचार करीत नाहीत. त्यामुळे ते सरप्राईज स्वीकारताना माणसाची मानसिक दमछाक होते. किंवा कित्येकदा त्या धक्क्यातून ती व्यक्ती बाहेरच येऊ शकत नाही. सरप्राईज मिळालेला क्षण हा मॅजिकल असणे अपेक्षित असते. जादुई क्षण ज्याचे विस्मरण आयुष्यात कधीच होऊ शकत नाही. An unforgettable memory. And the sum ...
Read more

Perfectly imperfect?

Image
In the world of advertising, we often come across one word again and again—Perfect! Perfect fit for clothes, perfect taste of tea, or a perfect blend of coffee. In photography too—perfect click, perfect pose, perfect smile, perfect lighting, perfect angle, etc., etc., are overrated. To capture a single “perfect” photograph of a baby, photographers spend hours calming and relaxing the baby, trying to get that exact mood. But in reality, a messy lunch where a baby spreads food all over—his face expressing the entire menu along with all its colours—is a far more mesmerising sight, isn’t it? My friend is not racist, but after undergoing a caesarean section, when she first saw her baby, her immediate reaction was, “Hey! Is it mine? It’s black?” That perfect cinematic cry, tears glistening in the parents’ eyes, and a satisfied smile—none of that was captured. Yet the memory was perfect, because till date it brings laughter to the entire family, including her daughter. We glorify so many situ...
Read more

दृष्टिकोन

Image
पुन्हा ब्लॉगवर भेटून खूप छान वाटतंय. तुमच्या कंमेंट्स, प्रतिसादामुळे प्रोत्साहनही मिळतंय. अशीच ब्लॉगला भेट देत राहा.  प्रत्येकात दोन 'मी' दडलेले असतात. हे दोन 'मी' मला काल अचानक कवितेत भेटले. तुम्हाला कोणता 'मी' रुचतोय सांगा मला. 😊  चतकोरच तो चंद्र होता,  चतकोरच चांदणे ही होते.  जगण्याचे हे माझे सारे आयामही चतकोरच होते.  काठावरती डोहाच्या या पाय बुडवुनी बसलो होतो; खोलीच्या अनुमानाकरिता अंदाजही ना सुचले होते.  मिरवणुकीच्या ताशांवरती  जरी कसनुसे डोलत होतो; मुक्त उधळूनी भीड तरी मन ताल धराया कचरत होते.  सळसळणारे वारे जरी हे  पिसे फुलवुनी सुचवित होते; साथ घेऊनी त्याच्या उडण्या पंख तरी ना धजवत होते.  वळणावरच्या शिखरावरचा  झरा खळाळूनी  खुणवीत होता.  स्क्रोलिंगवाल्या रिळातुनि तेव्हा  कारंजे मज हसले होते. दृष्टिकोन 2 चतकोरच तो चंद्र होता  चतकोरच चांदणे ही होते, तरीही धुंदित मनावरी या  गारुड काही औरच होते.  काठावरूनी डोहाच्या ना पाय बुडवूनी विचार केला.  सूर मारुनी तळ गाठाया खोल श्वास आसुसले होते.  वरात...
Read more