शोध - २



काळाच्या खोल डोहात,
आठवणींच्या अथांग गर्तेत, 
जखमांच्या धडकणाऱ्या लाटांत,
भग्न स्वप्नांच्या काळोखणाऱ्या आसमंतात
शोधात होते तुलाच चाचपडत धडपडत !१!

भास आभासांच्या फसव्या जगात, 
क्षणभंगुर कवडश्यांच्या मृगजळात,
जाणिवांच्या होरपळणाऱ्या वणव्यांत,
भावनांमध्ये  गटांगळ्या खात,
तरंगण्याच्या  फक्त अविर्भावात,

परत परत, घोकत घोकत,
हुडकत होते निरंतर सतत
गेला  कुठे  असा अवचित 
आनंदाचा ठेवा तो शाश्वत !२!

होता मुलीच्या निर्मळ हास्यात 
अन कोकिळेच्या मंजुळ स्वरांत 
ध्येयवेड्या जिद्दी मनामनांत 
सळसळणाऱ्या पानापानांत 
पण नसे तो माझ्या अंतर्मनात !३!

खिजवी मला लपंडावात 
रांगोळीच्या अगणित रंगांत 
मेहेन्दीच्या रेषारेषांत 
अलवार उलगडणाऱ्या कवितांत 
पण लुप्त होई क्षणार्धात !४!

मित्रत्वाच्या साद साथीत 
सांत्वनाच्या धीरगंभीर कवेत 
चेतवणाऱ्या पाठबळात 
अविचल स्थीर आधारात 
प्रकटे प्रत्येक वळणावळणांत !५!

बकुळीच्या फुलाच्या मादक गंधात 
अन गुलबक्षीच्या मोहक रंगात 
विस्तीर्ण आकाशाच्या अंतरंगात 
घुंगरांच्या अल्लड आवाजात 
वळवाच्या पावसात भिजवी नखशिखांत !६!

सात्विक नवरसयुक्त आहारात 
पाथरवटांच्या घर्मबिंदूंत अन हस्तरेषांवरील घट्याघट्यांत 
सातत्यात, सेवाभावात, ठाव घेणाऱ्या ममत्वात 
भजनांतील आर्त आर्जवे अन रुंजी घालणाऱ्या दत्तपदांत 
गाभाऱ्यात  तेवणाऱ्या नंदादीपात अन पूर्ततेच्या साक्षात्कारात  !७!

कुठे शोधू कुठे लपवू ?
किती घेऊ किती ठेवू ?
पाझरणारा झरा अडवू 
कसा जिरवू कसा मुरवू ?
सदचिदानंद रूपे मिरवू  
चराचरांत, क्षणाक्षणांत 
विचार तरंगात, प्रतिक्षिप्त क्रियांत 
तनामनांत, रोमारोमांत 
लुप्त होणाऱ्या स्वत्वाच्या किनाऱ्यांत !८!

पौर्णिमा ढेरे 









Comments

  1. Unknown13 November 2019 at 05:12

    Tuzya shabd rachana.. visheshane, upma alankaracha vapar.. kaplnanchi bharari aani vicharanchi unchi..
    Sarvach apratim

    ReplyDelete
  2. Unknown13 November 2019 at 22:30

    Sundar lihilay..

    ReplyDelete
  3. Pallavi Paranjape14 November 2019 at 17:42

    फारच छान! हाच खरा आयुष्याचा प्रवास.

    ReplyDelete

Post a Comment

Popular posts from this blog

मेकिंग मोमेंट्स मॅजिकल

Image
  व्हॉट इज मॅजिक? हू इज मॅजिशियन? जादू ही एक हातचलाखी आहे, हे आता लहान  मुलांपासून सगळ्यांना माहित आहे. पोतडीतून चित्रविचित्र, रंगीबेरंगी वस्तू, कधी जिवंत प्राणी बाहेर काढणारे जादूगार तर आता लहान मुलेच बनू लागली आहेत. पण जादू आणि जादूगार याबद्दलची क्रेझ काही कमी होत नाही. का बरं? जादू हा एक कम्प्लीट ड्रामा आहे, नाही का? जादुई पोतडीतून आता काय निघेल ही उत्कंठा टिकवण्याची कला, त्या एकाच act( कृती)भोवती  खिळवून ठेवण्याची हातचलाखी आणि अपेक्षेपेक्षा  वेगळीच गोष्ट बाहेर काढून चेहऱ्यावरील मिरॅक्युलस (विस्मयकारक) हावभावाने माणसाला आश्चर्यचकित करण्याची अदा!  हो पण आश्चर्यचकित करणे म्हणजे मानसिक धक्का देणे नाही हो. बरेच जण सरप्राईज देण्याच्या नादात समोरच्या व्यक्तीच्या भावना, मानसिकता यांचा विचार करीत नाहीत. त्यामुळे ते सरप्राईज स्वीकारताना माणसाची मानसिक दमछाक होते. किंवा कित्येकदा त्या धक्क्यातून ती व्यक्ती बाहेरच येऊ शकत नाही. सरप्राईज मिळालेला क्षण हा मॅजिकल असणे अपेक्षित असते. जादुई क्षण ज्याचे विस्मरण आयुष्यात कधीच होऊ शकत नाही. An unforgettable memory. And the sum ...
Read more

Perfectly imperfect?

Image
In the world of advertising, we often come across one word again and again—Perfect! Perfect fit for clothes, perfect taste of tea, or a perfect blend of coffee. In photography too—perfect click, perfect pose, perfect smile, perfect lighting, perfect angle, etc., etc., are overrated. To capture a single “perfect” photograph of a baby, photographers spend hours calming and relaxing the baby, trying to get that exact mood. But in reality, a messy lunch where a baby spreads food all over—his face expressing the entire menu along with all its colours—is a far more mesmerising sight, isn’t it? My friend is not racist, but after undergoing a caesarean section, when she first saw her baby, her immediate reaction was, “Hey! Is it mine? It’s black?” That perfect cinematic cry, tears glistening in the parents’ eyes, and a satisfied smile—none of that was captured. Yet the memory was perfect, because till date it brings laughter to the entire family, including her daughter. We glorify so many situ...
Read more

दृष्टिकोन

Image
पुन्हा ब्लॉगवर भेटून खूप छान वाटतंय. तुमच्या कंमेंट्स, प्रतिसादामुळे प्रोत्साहनही मिळतंय. अशीच ब्लॉगला भेट देत राहा.  प्रत्येकात दोन 'मी' दडलेले असतात. हे दोन 'मी' मला काल अचानक कवितेत भेटले. तुम्हाला कोणता 'मी' रुचतोय सांगा मला. 😊  चतकोरच तो चंद्र होता,  चतकोरच चांदणे ही होते.  जगण्याचे हे माझे सारे आयामही चतकोरच होते.  काठावरती डोहाच्या या पाय बुडवुनी बसलो होतो; खोलीच्या अनुमानाकरिता अंदाजही ना सुचले होते.  मिरवणुकीच्या ताशांवरती  जरी कसनुसे डोलत होतो; मुक्त उधळूनी भीड तरी मन ताल धराया कचरत होते.  सळसळणारे वारे जरी हे  पिसे फुलवुनी सुचवित होते; साथ घेऊनी त्याच्या उडण्या पंख तरी ना धजवत होते.  वळणावरच्या शिखरावरचा  झरा खळाळूनी  खुणवीत होता.  स्क्रोलिंगवाल्या रिळातुनि तेव्हा  कारंजे मज हसले होते. दृष्टिकोन 2 चतकोरच तो चंद्र होता  चतकोरच चांदणे ही होते, तरीही धुंदित मनावरी या  गारुड काही औरच होते.  काठावरूनी डोहाच्या ना पाय बुडवूनी विचार केला.  सूर मारुनी तळ गाठाया खोल श्वास आसुसले होते.  वरात...
Read more