सहज


किती सुंदर आहे हा शब्द ...सहज ! उगाच म्हणून मित्राला मारलेली हाक, कामाशिवायची रपेट, किव्वा वेळ आहे म्हणून केलेली खरेदी, जास्त सुखावून जातात  नाही का?
 
एरवी हा जीवनरगाडा असा नेहमीच कार्यकारणभाव ओळखून चाललेला असतो. आजच्या कॉर्पोरेट जगात, दैनंदिन व्यवहारात संभाषणदेखील मोकळेपणाचे नसते. त्यामागेदेखील काहीतरी उददेश असतो. त्यामुळे बसस्टॉपवरील अनोळखी व्यक्तीबरोबर बेस्टवर टाकलेला विनोद किव्वा मुलांबद्दल व्यक्त केलेली काळजी व्यक्तीला हात उंचावून टाटा करण्याइतकी जवळीक निर्माण करून जातात. 
 
यातून social media वर लोकांचं रमणं साहजिक असल्याचं  अधोरेखित होतं. कित्येकदा आपली दुःख सोडाचं आपल्या प्रगतीबद्दलही आपण कुणालाच बोलू शकत नाही. मग तीच बाब tweet करून अथवा पोस्ट share करून त्यावरील thumbs काउन्ट करून आपण आपल्या पाठीवर पडलेल्या कौतुकाची थाप अनुभवतो. 
 
आपल्याबाबत थोडकीसुद्धा माहिती नसताना योग्य वेळी वाचनात आलेल्या inspirational  thought चा sender philosopher  किव्वा guide बनून जातो. 
 
आयुष्य हवेवर उडणाऱ्या शेवरीच्या कापसासारखं हलकं असावं. मग असा अनुभव देणारे आपले मित्र बनतात. सध्याच्या युगात प्रत्येक गोष्टीसाठी होणारी जीवापलीकडची स्पर्धा मोठ्यांच्याच काय लहानांच्या आयुष्यातलीही सहजता नष्ट करून टाकतात. निकोप निरागस बालपण जपणं खरोखरीच कठीण झाले आहे. 
 
दमल्याभागल्या जीवाला दरवाजातच मिळालेला आपुलकीच्या हास्याचा प्रसाद किव्वा घाईघाईत घराबाहेर पडताना छोटुकल्याने हात ओढून गालावर दिलेला पापा सर्व ताण शिथिल करून टाकतात.
 
निसर्गात का रमतो माणूस? त्या झऱ्याचे कड्यांवरून अल्लड फेसाळत खळाळणे कशासाठी असते ? जगातील सर्वात मोठी नदी बनण्यासाठी?  की पहिल्या क्रमांकाने धावत समुद्र गाठण्यासाठी? वाऱ्यावर सळसळणारी पाने सारेगामाच्या championship साठी गात नसतात! मोहवणारा रातराणीचा सुगंध कोणत्याही अपेक्षापूर्तीसाठी नादावत नसतो! पायाशी रुंजी  घालणाऱ्या लाटा तुमची खुशमस्करी करत नसतात! निसर्गाने केवढी सहज आणि सुंदर अशी हि देणगी निर्माण केली आहे!
 
आयुष्यातील वाळवंटात असे अनेक ओऍसिस आहेत.  मानले तर मृगजळ, अन रमलो तर अंतर्बाह्य बदल घडविणारी प्रेरणास्थळे!
 
प्रत्येक दिवसाचा मळभ असाच सहजगत्या काढून, विरणारे  माणूसपण टिकवू या, चला आपणही थोडे 'सहज' होऊया !

पौर्णिमा ढेरे 

Comments

  1. Anjali18 September 2019 at 19:29

    Very true now a days we express ourselves very artificially sahaj we are missing

    ReplyDelete
  2. Anonymous23 November 2023 at 12:27

    आयुष्य हवेवर उडणाऱ्या शेवरीच्या कापसासारखे असावे..हलके..सहज...सुंदर.

    ReplyDelete

Post a Comment

Popular posts from this blog

मेकिंग मोमेंट्स मॅजिकल

Image
  व्हॉट इज मॅजिक? हू इज मॅजिशियन? जादू ही एक हातचलाखी आहे, हे आता लहान  मुलांपासून सगळ्यांना माहित आहे. पोतडीतून चित्रविचित्र, रंगीबेरंगी वस्तू, कधी जिवंत प्राणी बाहेर काढणारे जादूगार तर आता लहान मुलेच बनू लागली आहेत. पण जादू आणि जादूगार याबद्दलची क्रेझ काही कमी होत नाही. का बरं? जादू हा एक कम्प्लीट ड्रामा आहे, नाही का? जादुई पोतडीतून आता काय निघेल ही उत्कंठा टिकवण्याची कला, त्या एकाच act( कृती)भोवती  खिळवून ठेवण्याची हातचलाखी आणि अपेक्षेपेक्षा  वेगळीच गोष्ट बाहेर काढून चेहऱ्यावरील मिरॅक्युलस (विस्मयकारक) हावभावाने माणसाला आश्चर्यचकित करण्याची अदा!  हो पण आश्चर्यचकित करणे म्हणजे मानसिक धक्का देणे नाही हो. बरेच जण सरप्राईज देण्याच्या नादात समोरच्या व्यक्तीच्या भावना, मानसिकता यांचा विचार करीत नाहीत. त्यामुळे ते सरप्राईज स्वीकारताना माणसाची मानसिक दमछाक होते. किंवा कित्येकदा त्या धक्क्यातून ती व्यक्ती बाहेरच येऊ शकत नाही. सरप्राईज मिळालेला क्षण हा मॅजिकल असणे अपेक्षित असते. जादुई क्षण ज्याचे विस्मरण आयुष्यात कधीच होऊ शकत नाही. An unforgettable memory. And the sum ...
Read more

Perfectly imperfect?

Image
In the world of advertising, we often come across one word again and again—Perfect! Perfect fit for clothes, perfect taste of tea, or a perfect blend of coffee. In photography too—perfect click, perfect pose, perfect smile, perfect lighting, perfect angle, etc., etc., are overrated. To capture a single “perfect” photograph of a baby, photographers spend hours calming and relaxing the baby, trying to get that exact mood. But in reality, a messy lunch where a baby spreads food all over—his face expressing the entire menu along with all its colours—is a far more mesmerising sight, isn’t it? My friend is not racist, but after undergoing a caesarean section, when she first saw her baby, her immediate reaction was, “Hey! Is it mine? It’s black?” That perfect cinematic cry, tears glistening in the parents’ eyes, and a satisfied smile—none of that was captured. Yet the memory was perfect, because till date it brings laughter to the entire family, including her daughter. We glorify so many situ...
Read more

दृष्टिकोन

Image
पुन्हा ब्लॉगवर भेटून खूप छान वाटतंय. तुमच्या कंमेंट्स, प्रतिसादामुळे प्रोत्साहनही मिळतंय. अशीच ब्लॉगला भेट देत राहा.  प्रत्येकात दोन 'मी' दडलेले असतात. हे दोन 'मी' मला काल अचानक कवितेत भेटले. तुम्हाला कोणता 'मी' रुचतोय सांगा मला. 😊  चतकोरच तो चंद्र होता,  चतकोरच चांदणे ही होते.  जगण्याचे हे माझे सारे आयामही चतकोरच होते.  काठावरती डोहाच्या या पाय बुडवुनी बसलो होतो; खोलीच्या अनुमानाकरिता अंदाजही ना सुचले होते.  मिरवणुकीच्या ताशांवरती  जरी कसनुसे डोलत होतो; मुक्त उधळूनी भीड तरी मन ताल धराया कचरत होते.  सळसळणारे वारे जरी हे  पिसे फुलवुनी सुचवित होते; साथ घेऊनी त्याच्या उडण्या पंख तरी ना धजवत होते.  वळणावरच्या शिखरावरचा  झरा खळाळूनी  खुणवीत होता.  स्क्रोलिंगवाल्या रिळातुनि तेव्हा  कारंजे मज हसले होते. दृष्टिकोन 2 चतकोरच तो चंद्र होता  चतकोरच चांदणे ही होते, तरीही धुंदित मनावरी या  गारुड काही औरच होते.  काठावरूनी डोहाच्या ना पाय बुडवूनी विचार केला.  सूर मारुनी तळ गाठाया खोल श्वास आसुसले होते.  वरात...
Read more