अल्पविराम!

रंजिशें जो हैं दिलकी,  बयाँ करके पुख़्ता हो चला हूँ 
यादेँ बीती सौगातें बटोरकेँ आगे चल पड़ा हूँ 

आज या ब्लॉगवरील ही चौदावी पोस्ट. साधारण ९८ सालापासून केलेल्या कविता व लेखन मी या ब्लॉग वर पोस्ट केले. प्रत्येक कवितेची वा लेखनाची पार्श्वभूमीमात्र आत्ता लिहिलेली होती. ती कविता तेव्हा तशीच का सुचली असावी याचा विचार करून ती लिहिली होती. पार्श्वभूमीखेरीज वाचता त्याचा वेगळा अर्थही  लागू शकतो. तसा तो व्यक्तिगणिकही बदलतो.

काहींनी या पोस्टमधून त्यांना भावलेला अर्थ मला कळविला. काहींनी प्रत्येक पोस्ट वर माझे कौतुक केले. काहींनी त्याच विषयावरील त्यांच्या कविता किव्वा विचार, अनुभव कथन करुन अनुमोदन दिले. त्याच जाणिवांचे नवे पैलू दाखविले. काहींनी त्यांच्या व्यक्त होण्याच्या वेगळ्या पद्धतीत जसे PAINTING आणि गाण्यांद्वारे तसेच रंग उलगडले.

काहींनी माझ्या लिखाणातून माझ्या वैचारिक बैठकीसंबधी  त्यांची मते व्यक्त केली. विषय जर गंभीर झाला तर त्यावर काहींनी नाराजी किंवा काळजीही व्यक्त केली. 
या सगळ्या अभिप्रायांच्या पद्धती मला मनापासून भावल्या, प्रोत्साहीत करून गेल्या. त्यामुळेच ब्लॉगप्रवासातील या स्थानकात थांबून सर्वांचे आभार मानावे असे वाटले. या ब्लाँगमुळे सर्वांच्या मनाशी निखळ संवाद झाला. स्थळ, काळ, वेळ, परिचय ही बंधनेही मोडित निघाली.

स्थिरावण्यापुर्वीचा जीवनप्रवास एक टप्पा पार करून गेलाय. या टप्प्यातील स्थानके परत येत नाहीत असे मुळीच नाही. पृथ्वी गोल आहे, तसेच आयुष्यही! हिस्टरी रिपीटस अगेन, फॅशन कम्स बॅक अगेन, आणि  माझा ब्लॉगप्रवासही होईलच, पुन्हा  तुमच्यापर्यंत पोहोचण्यासाठी. तुमच्या उस्फुर्त दाद व प्रोत्साहनाबद्दल मनापासून आभार!  

धन्यवाद !

पौर्णिमा ढेरे

Comments

Post a Comment

Popular posts from this blog

मेकिंग मोमेंट्स मॅजिकल

Image
  व्हॉट इज मॅजिक? हू इज मॅजिशियन? जादू ही एक हातचलाखी आहे, हे आता लहान  मुलांपासून सगळ्यांना माहित आहे. पोतडीतून चित्रविचित्र, रंगीबेरंगी वस्तू, कधी जिवंत प्राणी बाहेर काढणारे जादूगार तर आता लहान मुलेच बनू लागली आहेत. पण जादू आणि जादूगार याबद्दलची क्रेझ काही कमी होत नाही. का बरं? जादू हा एक कम्प्लीट ड्रामा आहे, नाही का? जादुई पोतडीतून आता काय निघेल ही उत्कंठा टिकवण्याची कला, त्या एकाच act( कृती)भोवती  खिळवून ठेवण्याची हातचलाखी आणि अपेक्षेपेक्षा  वेगळीच गोष्ट बाहेर काढून चेहऱ्यावरील मिरॅक्युलस (विस्मयकारक) हावभावाने माणसाला आश्चर्यचकित करण्याची अदा!  हो पण आश्चर्यचकित करणे म्हणजे मानसिक धक्का देणे नाही हो. बरेच जण सरप्राईज देण्याच्या नादात समोरच्या व्यक्तीच्या भावना, मानसिकता यांचा विचार करीत नाहीत. त्यामुळे ते सरप्राईज स्वीकारताना माणसाची मानसिक दमछाक होते. किंवा कित्येकदा त्या धक्क्यातून ती व्यक्ती बाहेरच येऊ शकत नाही. सरप्राईज मिळालेला क्षण हा मॅजिकल असणे अपेक्षित असते. जादुई क्षण ज्याचे विस्मरण आयुष्यात कधीच होऊ शकत नाही. An unforgettable memory. And the sum ...
Read more

Perfectly imperfect?

Image
In the world of advertising, we often come across one word again and again—Perfect! Perfect fit for clothes, perfect taste of tea, or a perfect blend of coffee. In photography too—perfect click, perfect pose, perfect smile, perfect lighting, perfect angle, etc., etc., are overrated. To capture a single “perfect” photograph of a baby, photographers spend hours calming and relaxing the baby, trying to get that exact mood. But in reality, a messy lunch where a baby spreads food all over—his face expressing the entire menu along with all its colours—is a far more mesmerising sight, isn’t it? My friend is not racist, but after undergoing a caesarean section, when she first saw her baby, her immediate reaction was, “Hey! Is it mine? It’s black?” That perfect cinematic cry, tears glistening in the parents’ eyes, and a satisfied smile—none of that was captured. Yet the memory was perfect, because till date it brings laughter to the entire family, including her daughter. We glorify so many situ...
Read more

दृष्टिकोन

Image
पुन्हा ब्लॉगवर भेटून खूप छान वाटतंय. तुमच्या कंमेंट्स, प्रतिसादामुळे प्रोत्साहनही मिळतंय. अशीच ब्लॉगला भेट देत राहा.  प्रत्येकात दोन 'मी' दडलेले असतात. हे दोन 'मी' मला काल अचानक कवितेत भेटले. तुम्हाला कोणता 'मी' रुचतोय सांगा मला. 😊  चतकोरच तो चंद्र होता,  चतकोरच चांदणे ही होते.  जगण्याचे हे माझे सारे आयामही चतकोरच होते.  काठावरती डोहाच्या या पाय बुडवुनी बसलो होतो; खोलीच्या अनुमानाकरिता अंदाजही ना सुचले होते.  मिरवणुकीच्या ताशांवरती  जरी कसनुसे डोलत होतो; मुक्त उधळूनी भीड तरी मन ताल धराया कचरत होते.  सळसळणारे वारे जरी हे  पिसे फुलवुनी सुचवित होते; साथ घेऊनी त्याच्या उडण्या पंख तरी ना धजवत होते.  वळणावरच्या शिखरावरचा  झरा खळाळूनी  खुणवीत होता.  स्क्रोलिंगवाल्या रिळातुनि तेव्हा  कारंजे मज हसले होते. दृष्टिकोन 2 चतकोरच तो चंद्र होता  चतकोरच चांदणे ही होते, तरीही धुंदित मनावरी या  गारुड काही औरच होते.  काठावरूनी डोहाच्या ना पाय बुडवूनी विचार केला.  सूर मारुनी तळ गाठाया खोल श्वास आसुसले होते.  वरात...
Read more