शोध

जगाच्या फायद्यानुसार बदलत्या अभिकेंद्री, अपकेंद्री बलाशी सामना करताना आपल्यातील निरागसता निखळता कधीच लोप पावते. आक्रमण जेवढे जोरदार तेवढेच  तुंबळ युद्ध मनातही पेटलेले असते. प्राधान्य, मूल्य, तत्वे पोकळ वाटू लागतात. ध्येय, उद्दिष्टे निखळतात. त्यांवर स्थिरावणाऱ्या डोळ्यांतील  चमक नाहीशी होते. आरशातील चेहराही बदलल्यासारखा वाटतो. अशावेळी आपल्यातल्या  हरवलेल्या 'स्व'ला  शोधण्याचे नवनवे मार्ग हुडकावे लागतात. 
 
 
डोकावतेय भूतकाळात
जुन्या फोटोंतून
शोधतेय स्वतःलाच
कुठं हरवलाय मी माझा चेहरा.. 
 
चेहऱ्यावरच्या रेघा
करतायत स्पष्ट
काहीतरी होते माझ्याबरोबर जे 
आज.. आत्तापर्यंत..
 
अचानक आताशाच 
ते हरवलंय गमावलंय
कि जाणवतोय मला 
माझाच चेहरा इतका भकास.. 
 
निस्तेज डोळे 
दिशाहीन नजर 
शोधतेय कुठे आहेत 
माझ्याच अस्तित्वाच्या खुणा.. 
 
माझ्यातलीच मी म्हणतेय मला 
दिसतेय डोळ्यात तुझ्या 
तू स्वीकारलेली हार.. 
 
खचलेलं मन अन भंगलेलं आयुष्य 
खुरटलेले विचार आणि विखुरलेली स्वप्ने.. 
 
पुन्हा पडावीत
पुन्हा मिळावीत
असं  वाटतंय तरी का ?
 
नको  नकोच नको नको ते 
परत अपेक्षा परत आशा
आणि परत जगणं 
परत उपेक्षा परत स्वप्नभंग
आणि परत कुढणं..  
 
असंच खुरडताना अन ओढताना
काल कशी हसलीस
आईच्या डोळयांतून लहानग्यासारखी..
 
तिचे ते सुखावणे 
अल्लड.. निरागस..
जणू मला हवी 
ती ही हीच.. 
 
असंच शोधायचे का आता स्वतःला 
दुसऱ्यांच्या अस्तित्वाच्या खुणांतून 
अन असंच खुलवायचं  का स्वतःला
सर्वांच्या  खुलविण्यातून..
 
 
पौर्णिमा ढेरे 



  

Comments

Post a Comment

Popular posts from this blog

मेकिंग मोमेंट्स मॅजिकल

Image
  व्हॉट इज मॅजिक? हू इज मॅजिशियन? जादू ही एक हातचलाखी आहे, हे आता लहान  मुलांपासून सगळ्यांना माहित आहे. पोतडीतून चित्रविचित्र, रंगीबेरंगी वस्तू, कधी जिवंत प्राणी बाहेर काढणारे जादूगार तर आता लहान मुलेच बनू लागली आहेत. पण जादू आणि जादूगार याबद्दलची क्रेझ काही कमी होत नाही. का बरं? जादू हा एक कम्प्लीट ड्रामा आहे, नाही का? जादुई पोतडीतून आता काय निघेल ही उत्कंठा टिकवण्याची कला, त्या एकाच act( कृती)भोवती  खिळवून ठेवण्याची हातचलाखी आणि अपेक्षेपेक्षा  वेगळीच गोष्ट बाहेर काढून चेहऱ्यावरील मिरॅक्युलस (विस्मयकारक) हावभावाने माणसाला आश्चर्यचकित करण्याची अदा!  हो पण आश्चर्यचकित करणे म्हणजे मानसिक धक्का देणे नाही हो. बरेच जण सरप्राईज देण्याच्या नादात समोरच्या व्यक्तीच्या भावना, मानसिकता यांचा विचार करीत नाहीत. त्यामुळे ते सरप्राईज स्वीकारताना माणसाची मानसिक दमछाक होते. किंवा कित्येकदा त्या धक्क्यातून ती व्यक्ती बाहेरच येऊ शकत नाही. सरप्राईज मिळालेला क्षण हा मॅजिकल असणे अपेक्षित असते. जादुई क्षण ज्याचे विस्मरण आयुष्यात कधीच होऊ शकत नाही. An unforgettable memory. And the sum ...
Read more

Perfectly imperfect?

Image
In the world of advertising, we often come across one word again and again—Perfect! Perfect fit for clothes, perfect taste of tea, or a perfect blend of coffee. In photography too—perfect click, perfect pose, perfect smile, perfect lighting, perfect angle, etc., etc., are overrated. To capture a single “perfect” photograph of a baby, photographers spend hours calming and relaxing the baby, trying to get that exact mood. But in reality, a messy lunch where a baby spreads food all over—his face expressing the entire menu along with all its colours—is a far more mesmerising sight, isn’t it? My friend is not racist, but after undergoing a caesarean section, when she first saw her baby, her immediate reaction was, “Hey! Is it mine? It’s black?” That perfect cinematic cry, tears glistening in the parents’ eyes, and a satisfied smile—none of that was captured. Yet the memory was perfect, because till date it brings laughter to the entire family, including her daughter. We glorify so many situ...
Read more

दृष्टिकोन

Image
पुन्हा ब्लॉगवर भेटून खूप छान वाटतंय. तुमच्या कंमेंट्स, प्रतिसादामुळे प्रोत्साहनही मिळतंय. अशीच ब्लॉगला भेट देत राहा.  प्रत्येकात दोन 'मी' दडलेले असतात. हे दोन 'मी' मला काल अचानक कवितेत भेटले. तुम्हाला कोणता 'मी' रुचतोय सांगा मला. 😊  चतकोरच तो चंद्र होता,  चतकोरच चांदणे ही होते.  जगण्याचे हे माझे सारे आयामही चतकोरच होते.  काठावरती डोहाच्या या पाय बुडवुनी बसलो होतो; खोलीच्या अनुमानाकरिता अंदाजही ना सुचले होते.  मिरवणुकीच्या ताशांवरती  जरी कसनुसे डोलत होतो; मुक्त उधळूनी भीड तरी मन ताल धराया कचरत होते.  सळसळणारे वारे जरी हे  पिसे फुलवुनी सुचवित होते; साथ घेऊनी त्याच्या उडण्या पंख तरी ना धजवत होते.  वळणावरच्या शिखरावरचा  झरा खळाळूनी  खुणवीत होता.  स्क्रोलिंगवाल्या रिळातुनि तेव्हा  कारंजे मज हसले होते. दृष्टिकोन 2 चतकोरच तो चंद्र होता  चतकोरच चांदणे ही होते, तरीही धुंदित मनावरी या  गारुड काही औरच होते.  काठावरूनी डोहाच्या ना पाय बुडवूनी विचार केला.  सूर मारुनी तळ गाठाया खोल श्वास आसुसले होते.  वरात...
Read more