सवय



जगण्याच्या धडपडीत आपण आपल्या सवंगड्यांपासून खूप दूर जातो. तरल मनाने जगाला सामोरे जाताना खूपसे ओरखडे पडतात. त्यावर स्थितप्रज्ञतेचे आवरण चढविण्याचा केविलवाणा प्रयत्न आपण करत राहतो. मनाची भाषा  न समजणाऱ्या जगात मौनच इष्ट असे अनेकदा वाटून जाते. न कळत त्या मौनाची सवयही होऊन जाते.





सवय झाली आहे आता मला
मुक्यानेच राहायची
मनात उमटणारे उमाळे दाटून
मुक्यानेच परतायची

पाऊस सुद्धा आता मला
असाच खूप झुलवतो
बरसण्याचे आश्वासन देऊन
नुसताच गर्जत जातो

प्रत्येकाची हुलकावणी का
अशीच सहन करायची ?
सवय झाली आहे आता मला
मुक्यानेच राहायची

मुके शब्द मुकी भाषा
शब्दाविण  सुन्यासुन्या
स्तब्ध उभ्या  मुक्या दिशा 
डोळ्यांना मात्र रोज आशा 
नव्या क्षितिजाची दाखवायची 
सवय झाली आहे आता मला
मुक्यानेच राहायची!

थबकला श्वास
जडावले तन 
दाटलेल्या भावनांने 
ओथंबले हळवे मन

पावलांनी मात्र दिशा 
रोज नवी धुंडाळायची 
सवय झाली आहे आता मला
मुक्यानेच राहायची

आता मात्र  झुरणे 
घुसमटणे नामंजूर आहे 
शब्दासाठी आसुसणे 
घुटमळणे अमान्य आहे

नाद स्वरांच्या दुनियेला 
सोडचिट्ठीच द्यावयाची   
सवय झाली आहे आता मला
मुक्यानेच राहायची!

पौर्णिमा ढेरे



Comments

Post a Comment

Popular posts from this blog

मेकिंग मोमेंट्स मॅजिकल

Image
  व्हॉट इज मॅजिक? हू इज मॅजिशियन? जादू ही एक हातचलाखी आहे, हे आता लहान  मुलांपासून सगळ्यांना माहित आहे. पोतडीतून चित्रविचित्र, रंगीबेरंगी वस्तू, कधी जिवंत प्राणी बाहेर काढणारे जादूगार तर आता लहान मुलेच बनू लागली आहेत. पण जादू आणि जादूगार याबद्दलची क्रेझ काही कमी होत नाही. का बरं? जादू हा एक कम्प्लीट ड्रामा आहे, नाही का? जादुई पोतडीतून आता काय निघेल ही उत्कंठा टिकवण्याची कला, त्या एकाच act( कृती)भोवती  खिळवून ठेवण्याची हातचलाखी आणि अपेक्षेपेक्षा  वेगळीच गोष्ट बाहेर काढून चेहऱ्यावरील मिरॅक्युलस (विस्मयकारक) हावभावाने माणसाला आश्चर्यचकित करण्याची अदा!  हो पण आश्चर्यचकित करणे म्हणजे मानसिक धक्का देणे नाही हो. बरेच जण सरप्राईज देण्याच्या नादात समोरच्या व्यक्तीच्या भावना, मानसिकता यांचा विचार करीत नाहीत. त्यामुळे ते सरप्राईज स्वीकारताना माणसाची मानसिक दमछाक होते. किंवा कित्येकदा त्या धक्क्यातून ती व्यक्ती बाहेरच येऊ शकत नाही. सरप्राईज मिळालेला क्षण हा मॅजिकल असणे अपेक्षित असते. जादुई क्षण ज्याचे विस्मरण आयुष्यात कधीच होऊ शकत नाही. An unforgettable memory. And the sum ...
Read more

Perfectly imperfect?

Image
In the world of advertising, we often come across one word again and again—Perfect! Perfect fit for clothes, perfect taste of tea, or a perfect blend of coffee. In photography too—perfect click, perfect pose, perfect smile, perfect lighting, perfect angle, etc., etc., are overrated. To capture a single “perfect” photograph of a baby, photographers spend hours calming and relaxing the baby, trying to get that exact mood. But in reality, a messy lunch where a baby spreads food all over—his face expressing the entire menu along with all its colours—is a far more mesmerising sight, isn’t it? My friend is not racist, but after undergoing a caesarean section, when she first saw her baby, her immediate reaction was, “Hey! Is it mine? It’s black?” That perfect cinematic cry, tears glistening in the parents’ eyes, and a satisfied smile—none of that was captured. Yet the memory was perfect, because till date it brings laughter to the entire family, including her daughter. We glorify so many situ...
Read more

दृष्टिकोन

Image
पुन्हा ब्लॉगवर भेटून खूप छान वाटतंय. तुमच्या कंमेंट्स, प्रतिसादामुळे प्रोत्साहनही मिळतंय. अशीच ब्लॉगला भेट देत राहा.  प्रत्येकात दोन 'मी' दडलेले असतात. हे दोन 'मी' मला काल अचानक कवितेत भेटले. तुम्हाला कोणता 'मी' रुचतोय सांगा मला. 😊  चतकोरच तो चंद्र होता,  चतकोरच चांदणे ही होते.  जगण्याचे हे माझे सारे आयामही चतकोरच होते.  काठावरती डोहाच्या या पाय बुडवुनी बसलो होतो; खोलीच्या अनुमानाकरिता अंदाजही ना सुचले होते.  मिरवणुकीच्या ताशांवरती  जरी कसनुसे डोलत होतो; मुक्त उधळूनी भीड तरी मन ताल धराया कचरत होते.  सळसळणारे वारे जरी हे  पिसे फुलवुनी सुचवित होते; साथ घेऊनी त्याच्या उडण्या पंख तरी ना धजवत होते.  वळणावरच्या शिखरावरचा  झरा खळाळूनी  खुणवीत होता.  स्क्रोलिंगवाल्या रिळातुनि तेव्हा  कारंजे मज हसले होते. दृष्टिकोन 2 चतकोरच तो चंद्र होता  चतकोरच चांदणे ही होते, तरीही धुंदित मनावरी या  गारुड काही औरच होते.  काठावरूनी डोहाच्या ना पाय बुडवूनी विचार केला.  सूर मारुनी तळ गाठाया खोल श्वास आसुसले होते.  वरात...
Read more