अव्यक्त!- (Unrevealed)

  उभा आहेस कित्येक वर्ष  पावसाचे क्वचित उद्भवणारे  लोट अडवत अन  धुळीच्या छोट्या मोठ्या वादळात  पानांची  शिरकावणारी वाट अडवत  माझी रांगणारी अजाण धाव तू अडविलीस तेव्हा   आईला केवढा दिलासा मिळाला होता तेव्हापासूनच निर्धास्त होते सगळे  मला तुझ्या अस्तित्वाच्या मर्यादेत बांधून  माझ्या प्रत्येक हुंकाराला  तुझ्या आडोष्याचे बंधन घालत  तुझ्यावरचं माप ओलांडल्यावर तर त्यावर सोन्याचा मुलामा चढला अन् मीही नव्या बांधणीच्या घरात  जेमतेम उरलेल्या तुझ्या अस्तित्वाला  अधोरेखित करत गेले रांगोळीच्या पट्ट्यांनी पण तू काही छप्पर नाहीस कोसळणाऱ्या धारा अडविणारे किव्वा भक्कम भिंतही नाहीस सोसाट्याच्या वारा थोपविणारी मी धुडकावले  तुझे  अस्तित्व  माझ्याभोवती लक्ष्मणरेषा खेचल्याची आव आणणारे  माझ्याच  रुंदावणाऱ्या पंखांना छाटू बघणारे पण ओलांडून तुला बाहेर पडणे हा तर फक्त पहिला टप्पा होता प्रत्येक वळणावर माझ्यासाठी नवा उंबरा हजर होता  अन् लढता लढता अचानक समजलं हा लढा तर निरर्थक होता.  तुझे माझ्या आयुष्यातील अ...

  आपला  आवडता खेळाडू जेव्हा रिटायर्ड होतो, आपल्या मनाला चटका बसतो! खेळाडू आपले idol, आपले निरागस  क्रश असतात. लहानपणी,  मोठे होऊन त्यांच्याप्रमाणे खेळणे, वागणे, बोलणे  हे आपले  स्वप्न असते. तो/ ती  चुकला/ली की, "अरे! मी   खेळेन तेव्हा असे खेळेन!"; असे प्लान्स आपण बनवतो. हळूहळू त्यांच्या खेळाबरोबर आपणही मोठे होतो. आता  खेळाडू आपल्या वयाचे असतात. पेपर मधील आर्मी, नेव्ही सिलेक्शनच्या जाहिराती आपल्याला खुणावत असतात. जग मुठीत आहे! बस, मी हात पुढे करण्याचा अवकाश! अशा तोऱ्यात आपण मिरवत असतो. हा काळ देखील सरतो. हळूहळू नेव्ही, एअरफॉर्स सिलेक्शनच्या  जाहिरातींपुढे आपली वये निघून जातात. आपल्या त्या आवडत्या खेळाडूला  त्याचा फॉर्म मिळत नसतो. त्याच्या निवृत्तीबाबत वावड्या उठत असतात. त्याच्या फिटनेस वर चर्चा होऊ लागते. का कुणास ठाऊक, आपल्या  वर्मी लागते.  नकळत आपणच आरसा बघू लागतो. जसा  तो खेळाडू  फॉर्मबद्दल  अन फिटनेसबद्दलच्या  वावड्या धुत्कारतो, तसं आपणही मिशांना पीळ देतो, पोट आत घेत छाताड रूंदावत राहतो. केसांच्...