स्थित्यंतर

पहिलं प्रेम ! सर्वांच्याच जिव्हाळ्याचा विषय ! कारण सहसा तेच निखळ स्वरूपात अस्तित्वात असतं ! परिस्थिती, काळ, मनाच्या अवस्थांची भेसळ निदान याला प्रदूषित करत नाही. आपलं व्यक्तित्व आणि व्यक्तिमत्व बदलून सकारात्मक मानसिकता रुजवणे, जगण्याची नवी उमेद निर्माण  करणं, आयुष्याला एक ध्येय, दिशा व वेग देणं आणि सर्वांविषयी सहृदयता जागृत करणं अशी किमया दाखविणारा हा जादूगार, कोणी स्वीकारो अथवा नाकारो प्रत्येक मनाच्या सांदीकोपऱ्यात ठाण मांडून बसलेला असतो. कित्येकदा जगण्याच्या धडपडीचा मूलभूत पाया असतो! 
 
                                                                    
           सुकलेल्या वेलीवर
                                    एक फुलपाखरू बसलं 
                        अन कोमेजलेल्या कळीला 
                                           एकदातरी उमलावंसं वाटलं
 
                    घट्ट मिटलेल्या पाकळ्या 
                                          अलगद उलगडल्या तीने 
                     छोट्या गोड फुलपाखराशी 
                                 मैत्रीही केली तीने  
 
             हळू हळू फुलपाखराने 
                                           कळीचं रूपच  पालटविलं 
                              रंग हरवून बसलेल्या पाकळ्यांना 
                                   नव्या रंगात रंगविलं 
 
        वेलीवर एकाएकी 
                                नवचैतन्य तरारलं 
अन वेडं फूल 
                                          त्या नव्या जगात हरवलं 
 
       कोषातील जगाचा
                          दरवाजा तोडून 
           वाऱ्याच्या झुळकेवर 
                            कितीवेळ डोललं 
 
            छोटं गोड फुलपाखरु 
                                  थोड्यावेळ घुटमळलं 
                      पण हरखून गेलेल्या फुलाचं
                                        त्याकडे लक्षच नाही गेलं 
 
   वेलीवरची गर्दी 
                          फुलतंच गेली 
                     पण प्रत्येक क्षणात फुलाला 
                                       उणीव  भासत राहिली 
 
        दूरवरच्या झाडावर 
                                          फुलपाखरू हळूच  बसलं 
     समोरची लगबग 
                                       शांत न्याहाळू लागलं 
 
    एकत्र घालवलेले 
                                    अन मंतरलेले दिवस 
                 आठव  संपूच नयेत अशी 
                                           डोळ्यात तरळणारी आस 
 
                   दोन्ही जीवांची ही  स्थिती 
                                             होती आधीही आणि नंतरही 
             त्या आस आभासातच 
                                        संपणार का हे आयुष्यही 
 
         कळीचा  स्थित्यंतर 
                              तुला प्रश्न करतंय 
    फुलपाखरा तुला 
                                          नक्कीच उत्तर द्यायचंय 
 
                             नादावणाऱ्या तुझ्या अल्लडपणात 
                                        कसं विसरू मी स्वतःला 
 कसं बाहेर काढू 
                                        माझ्यातील बाल्ल्याला 
 
             शिकवलं आहेस तू मला 
                                नव्याने जगायला 
 
    मनातलं बोलायला 
                                         अन खळखळून हसायला 
                स्वप्नातच बागडायला अन 
                                   आकाशात तरंगायला 
 
     आपणच आपल्याला 
                                 नीटपणे ओळखायला 
         अन स्वतःचेच क्षितीज 
                              हळूहळू रुंदावायला 
 
       पण जर तूच नसशील 
                                      तर हे सगळंच व्यर्थ आहे 
नदीनं   झऱ्याचं 
                            घेतलेलं सोंग आहे 
 
जगण्याला माझ्या 
                                      अर्थ निर्माण करून देशील?
   की  तूही इतरांसारखे 
                                       अर्ध्या वाटेवरच सोडशील?
 
 
                   पौर्णिमा ढेरे 
 
 
 
 
 
 

Comments

Post a Comment

Popular posts from this blog

मेकिंग मोमेंट्स मॅजिकल

Image
  व्हॉट इज मॅजिक? हू इज मॅजिशियन? जादू ही एक हातचलाखी आहे, हे आता लहान  मुलांपासून सगळ्यांना माहित आहे. पोतडीतून चित्रविचित्र, रंगीबेरंगी वस्तू, कधी जिवंत प्राणी बाहेर काढणारे जादूगार तर आता लहान मुलेच बनू लागली आहेत. पण जादू आणि जादूगार याबद्दलची क्रेझ काही कमी होत नाही. का बरं? जादू हा एक कम्प्लीट ड्रामा आहे, नाही का? जादुई पोतडीतून आता काय निघेल ही उत्कंठा टिकवण्याची कला, त्या एकाच act( कृती)भोवती  खिळवून ठेवण्याची हातचलाखी आणि अपेक्षेपेक्षा  वेगळीच गोष्ट बाहेर काढून चेहऱ्यावरील मिरॅक्युलस (विस्मयकारक) हावभावाने माणसाला आश्चर्यचकित करण्याची अदा!  हो पण आश्चर्यचकित करणे म्हणजे मानसिक धक्का देणे नाही हो. बरेच जण सरप्राईज देण्याच्या नादात समोरच्या व्यक्तीच्या भावना, मानसिकता यांचा विचार करीत नाहीत. त्यामुळे ते सरप्राईज स्वीकारताना माणसाची मानसिक दमछाक होते. किंवा कित्येकदा त्या धक्क्यातून ती व्यक्ती बाहेरच येऊ शकत नाही. सरप्राईज मिळालेला क्षण हा मॅजिकल असणे अपेक्षित असते. जादुई क्षण ज्याचे विस्मरण आयुष्यात कधीच होऊ शकत नाही. An unforgettable memory. And the sum ...
Read more

Perfectly imperfect?

Image
In the world of advertising, we often come across one word again and again—Perfect! Perfect fit for clothes, perfect taste of tea, or a perfect blend of coffee. In photography too—perfect click, perfect pose, perfect smile, perfect lighting, perfect angle, etc., etc., are overrated. To capture a single “perfect” photograph of a baby, photographers spend hours calming and relaxing the baby, trying to get that exact mood. But in reality, a messy lunch where a baby spreads food all over—his face expressing the entire menu along with all its colours—is a far more mesmerising sight, isn’t it? My friend is not racist, but after undergoing a caesarean section, when she first saw her baby, her immediate reaction was, “Hey! Is it mine? It’s black?” That perfect cinematic cry, tears glistening in the parents’ eyes, and a satisfied smile—none of that was captured. Yet the memory was perfect, because till date it brings laughter to the entire family, including her daughter. We glorify so many situ...
Read more

दृष्टिकोन

Image
पुन्हा ब्लॉगवर भेटून खूप छान वाटतंय. तुमच्या कंमेंट्स, प्रतिसादामुळे प्रोत्साहनही मिळतंय. अशीच ब्लॉगला भेट देत राहा.  प्रत्येकात दोन 'मी' दडलेले असतात. हे दोन 'मी' मला काल अचानक कवितेत भेटले. तुम्हाला कोणता 'मी' रुचतोय सांगा मला. 😊  चतकोरच तो चंद्र होता,  चतकोरच चांदणे ही होते.  जगण्याचे हे माझे सारे आयामही चतकोरच होते.  काठावरती डोहाच्या या पाय बुडवुनी बसलो होतो; खोलीच्या अनुमानाकरिता अंदाजही ना सुचले होते.  मिरवणुकीच्या ताशांवरती  जरी कसनुसे डोलत होतो; मुक्त उधळूनी भीड तरी मन ताल धराया कचरत होते.  सळसळणारे वारे जरी हे  पिसे फुलवुनी सुचवित होते; साथ घेऊनी त्याच्या उडण्या पंख तरी ना धजवत होते.  वळणावरच्या शिखरावरचा  झरा खळाळूनी  खुणवीत होता.  स्क्रोलिंगवाल्या रिळातुनि तेव्हा  कारंजे मज हसले होते. दृष्टिकोन 2 चतकोरच तो चंद्र होता  चतकोरच चांदणे ही होते, तरीही धुंदित मनावरी या  गारुड काही औरच होते.  काठावरूनी डोहाच्या ना पाय बुडवूनी विचार केला.  सूर मारुनी तळ गाठाया खोल श्वास आसुसले होते.  वरात...
Read more